Salon
# 13 ‘Binnenste buiten’ door Gertruud Keetman Foto's
Aanwezigen:
Anne en Aad, Ciska, Kerre en Marja, Gertruud en Hans, Thea, Wilfredo,
Tilly en Aad H. Serge en Wilma.
13 juni 2009 de 13e salon. Onder de genodigden bevinden zich een
aantal mensen die nog nooit een salon hebben meegemaakt, dat neemt
altijd een zekere spanning met zich mee. Om half zes gaan we aan
tafel. De rosé vloeit al rijkelijk en men is goed in de
stemming. Tijdens het voorstellingsrondje waarbij men ook de gelegenheid
krijgt om te vertellen wat men met kunst in heeft, komt men al
goed los. Men vertelt op een persoonlijke wijze zijn band met
de kunst. Er wordt al flink gediscussieerd. Maar het gaat uiteindelijk
om de discussie rondom het werk van Gertruud.
Als
Gertruud aan het woord is met haar toelichting giet ze die in
de vorm van een performance. Daar blijft ze bij zitten en deze
neemt ongeveer 25 minuten in beslag. GK ( Gertuud) wil dat de
binnenkant de buitenkant zal worden. Het is moeilijk om de binnenkant
te grijpen en ze meent dat het tegenwoordig moeilijk is om door
de façade van de buitenkant heen te prikken. Toen GK nog
klein was zat ze regelmatig in haar eigen veilige binnenwereld,
die sprookjesachtig mooi is . Haar buitenwereld zoals zij deze
nu toont in de installatie middels haar jurk sculpturen, hebben
een directe verbinding naar haar sprookjesachtige binnenwereld.
Zij meent daarmee dat kunst je wezen toont. Kunst is de wijn voor
je bijna droge ziel’. Toch heeft GK in haar leven problemen
gehad haar innerlijke wereld te tonen,omdat de omgeving haar verhinderde
naar haar eigen realiteit te keren. De buitenwereld- realiteit
is hard en zonder fantasie. De meester in de klas klapte hard
op de tafel als ze weer in haar wereld was gevlucht en met een
schok, alsof ze een stout kind was, landde ze weer. Uiteindelijk
is haar wens dus om het licht in je binnenste naar buiten te laten
schijnen. En met vertrouwen de harde buitenwereld in te kijken.
Na
de performance opent Kerre het gesprek en meent dat de performance
niet nodig is geweest om naar haar kunstwerken te kijken. Kerre
meent dat het zelfs niet nodig is om je hele ziel en zaligheid
aan het publiek mee te delen. Het ontneemt de suggestie als toeschouwer
om vrij naar de werken te kijken. Tevens vindt hij dat de vorm
van de performance niet aansluit bij wat je ziet. Anne is het
daar helemaal niet mee eens zij is juist van mening dat ze nu
veel meer begrijpt waarom GK de jurken zo heeft gemaakt en vanuit
welke inspiratiebron.
Ciska zegt dat GK nu juist uit de kast komt met haar eigen verhaal.
GK is een theatraal mens en daar hoort zo’n performance
gewoon wel bij. Tilly vindt het bijzonder moedig dat GK met haar
verhaal naar buiten treedt maar is wel van mening dat GK in een
paar zinnen het zelfde heeft kunnen zeggen. Tilly meent dat de
performance de expositie verlubbert en dat ze in haar eigen valkuil
valt daarmee. De valkuil van onzekerheid. Nu GK toch uit de kast
is moet ze immers haar eigen façade laten vallen en dat
gegeven spreekt de act van de performance tegen.
Tilly
wil graag van GK weten hoe ze praktisch gezien tot het maken van
de jurken is gekomen. GK legt uit dat ze een workshop heeft gegeven
aan kinderen die zelf kleding mochten maken en daarmee is er geëxperimenteerd
met plastic en stoffen. Hans vult aan dat de jurken langzamerhand
zijn ontstaan.
Gk
heeft de wens om verder te gaan als kunstenaar en ze begrijpt
dat ze nog veel moet leren. Ze is blij met alle inzichten die
haar zijn geboden tijdens de salon en ze heeft van te voren nooit
bedacht dat er zoveel mogelijkheden bestaan om naar werk te kijken.
Het blijkt niet gemakkelijk om los van je zelf over je eigen werk
te praten. Hans meent dat je veel aan zelfreflectie moet doen.
Tijdens
de korte pauze wordt er buiten een aardbeien daiquiri geserveerd.
Als men weer aan tafel zit, wordt er een pasteitje met zeevruchten
ragout opgediend. Het hoofdgerecht bestaat uit een Thaise kip.
Ondertussen kabbelt het gesprek verder. Het kaasplateau en daarna
het fruitdessert met verse ananas vallen in goede aarde. Na de
koffie met rabarbertaart, is iedereen voldaan en heeft een mooie
avond genoten. Complimenten aan Gertruud die tijdens de Salon
# 13 in het diepe is gegooid en zich goed de kritieken heeft laten
welgevallen.
Door
Wilma Wegert