Salon # 13 ‘Binnenste buiten’ door Gertruud Keetman           Foto's

Aanwezigen: Anne en Aad, Ciska, Kerre en Marja, Gertruud en Hans, Thea, Wilfredo, Tilly en Aad H. Serge en Wilma.

13 juni 2009 de 13e salon. Onder de genodigden bevinden zich een aantal mensen die nog nooit een salon hebben meegemaakt, dat neemt altijd een zekere spanning met zich mee. Om half zes gaan we aan tafel. De rosé vloeit al rijkelijk en men is goed in de stemming. Tijdens het voorstellingsrondje waarbij men ook de gelegenheid krijgt om te vertellen wat men met kunst in heeft, komt men al goed los. Men vertelt op een persoonlijke wijze zijn band met de kunst. Er wordt al flink gediscussieerd. Maar het gaat uiteindelijk om de discussie rondom het werk van Gertruud.

Als Gertruud aan het woord is met haar toelichting giet ze die in de vorm van een performance. Daar blijft ze bij zitten en deze neemt ongeveer 25 minuten in beslag. GK ( Gertuud) wil dat de binnenkant de buitenkant zal worden. Het is moeilijk om de binnenkant te grijpen en ze meent dat het tegenwoordig moeilijk is om door de façade van de buitenkant heen te prikken. Toen GK nog klein was zat ze regelmatig in haar eigen veilige binnenwereld, die sprookjesachtig mooi is . Haar buitenwereld zoals zij deze nu toont in de installatie middels haar jurk sculpturen, hebben een directe verbinding naar haar sprookjesachtige binnenwereld. Zij meent daarmee dat kunst je wezen toont. Kunst is de wijn voor je bijna droge ziel’. Toch heeft GK in haar leven problemen gehad haar innerlijke wereld te tonen,omdat de omgeving haar verhinderde naar haar eigen realiteit te keren. De buitenwereld- realiteit is hard en zonder fantasie. De meester in de klas klapte hard op de tafel als ze weer in haar wereld was gevlucht en met een schok, alsof ze een stout kind was, landde ze weer. Uiteindelijk is haar wens dus om het licht in je binnenste naar buiten te laten schijnen. En met vertrouwen de harde buitenwereld in te kijken.

Na de performance opent Kerre het gesprek en meent dat de performance niet nodig is geweest om naar haar kunstwerken te kijken. Kerre meent dat het zelfs niet nodig is om je hele ziel en zaligheid aan het publiek mee te delen. Het ontneemt de suggestie als toeschouwer om vrij naar de werken te kijken. Tevens vindt hij dat de vorm van de performance niet aansluit bij wat je ziet. Anne is het daar helemaal niet mee eens zij is juist van mening dat ze nu veel meer begrijpt waarom GK de jurken zo heeft gemaakt en vanuit welke inspiratiebron.
Ciska zegt dat GK nu juist uit de kast komt met haar eigen verhaal. GK is een theatraal mens en daar hoort zo’n performance gewoon wel bij. Tilly vindt het bijzonder moedig dat GK met haar verhaal naar buiten treedt maar is wel van mening dat GK in een paar zinnen het zelfde heeft kunnen zeggen. Tilly meent dat de performance de expositie verlubbert en dat ze in haar eigen valkuil valt daarmee. De valkuil van onzekerheid. Nu GK toch uit de kast is moet ze immers haar eigen façade laten vallen en dat gegeven spreekt de act van de performance tegen.

Tilly wil graag van GK weten hoe ze praktisch gezien tot het maken van de jurken is gekomen. GK legt uit dat ze een workshop heeft gegeven aan kinderen die zelf kleding mochten maken en daarmee is er geëxperimenteerd met plastic en stoffen. Hans vult aan dat de jurken langzamerhand zijn ontstaan.

Gk heeft de wens om verder te gaan als kunstenaar en ze begrijpt dat ze nog veel moet leren. Ze is blij met alle inzichten die haar zijn geboden tijdens de salon en ze heeft van te voren nooit bedacht dat er zoveel mogelijkheden bestaan om naar werk te kijken. Het blijkt niet gemakkelijk om los van je zelf over je eigen werk te praten. Hans meent dat je veel aan zelfreflectie moet doen.

Tijdens de korte pauze wordt er buiten een aardbeien daiquiri geserveerd. Als men weer aan tafel zit, wordt er een pasteitje met zeevruchten ragout opgediend. Het hoofdgerecht bestaat uit een Thaise kip. Ondertussen kabbelt het gesprek verder. Het kaasplateau en daarna het fruitdessert met verse ananas vallen in goede aarde. Na de koffie met rabarbertaart, is iedereen voldaan en heeft een mooie avond genoten. Complimenten aan Gertruud die tijdens de Salon # 13 in het diepe is gegooid en zich goed de kritieken heeft laten welgevallen.

Door Wilma Wegert