BOUDEWIJN PAYENS            Foto's

Menselijke aanwezigheid in het laboratorium.

Als we een object zien of een kunstwerk bekijken
dan zijn onze inspanningen of beter onze acts
van betekenisgeving gerelateerd aan het vermogen
te beschrijven en te definiëren.
Als we spreken over een kunstwerk dan praten we
over een entiteit die los van de wereld bestaat.
We zien componenten als we Boudewijns werk
naderen, kleuren en vormen die een groter geheel
benadrukken, we herkennen een grens tussen wat
tot het getoonde werk zelf behoort en wat niet.
Maar we hebben als eerste Boudewijn zelf gezien
die zich tussen ons en de uitgestalde componenten
opstelde; de machine die de geluidenman activeert.
De magie is een uitgebreid systeem dat door zichzelf
wordt bestuurd en dat bij nadere beschouwing hier ook
bij elkaar wordt gehouden door inscripties in de kleitabletten
op schragen, we horen tonen die zich sensorisch of muzikaal
implementeren in het brein. We kunnen voelen en zien hoe
ons gevoel voor vorm en kleur aan het veranderen is.
Glissandos zwellen aan of krimpen. De zaag zingt zich rood.
We horen en zien meer dan ons lief is en kunnen
verwerken. Wil Boudewijn Payens dit?
Biedt hij ons getuigen en waarnemers méér en heeft hij
zichzelf en alle geluiden daarbij nodig?
Ja, maar dit sluit ons niet buiten het werk en we maken
volop deel uit van een gebeuren voor zolang het duurt
tot onze individuele autonomie weer oprispt.
En toch! Dingen die bewegen worden eerder gezien dan
alles wat stilstaat of hangt tegen de muren rondom de performer
in het laboratorium van Wegert en Sadocco te Winkel.

S.J.