Salon #12 ´Creeks in the Spirit´ door Kenneth Hope.      Foto's

Aanwezigen: Gertruud Keetman, Anne, Jeroen Evers, Henny van Varik, Remco, Claudia, Sam Middleton, Hansje, Jan Reus, Ineke, Paul, Serge, Wilma en Kenneth Hope.

Zaterdag 18 april 2009, de vernissage begint om 17:00 en na de vernissage worden de tafels in het laboratorium geplaatst. De tafels worden gedekt en diegenen die zich hebben opgegeven voor Salon # 12 kunnen plaats nemen aan tafel. Ondergetekende legt in het kort uit aan de nieuwkomers dat tijdens het diner de expositie van Kenneth Hope zal worden besproken en dat het een ieder vrij staat te zeggen wat hij wil. Er bestaat geen goed of fout er wordt niet ge- en veroordeeld.

Het eerste gerecht zijn de Sint jakobsschelpen gepocheerd in een Noilly Prat roomsaus. Tijdens dit voorgerecht wordt er een kennismakingsrondje gehouden waarin een ieder zich voorstelt en vertelt wat hij of zij met kunst heeft. Als laatste is Kenneth aan de beurt. Kenneth vertelt liever niets over zijn werk, hij prefereert dat er vragen gesteld worden.

De eerste vraag die gesteld wordt, is het waarom KH de kleur groen in zijn foto’s heeft gebruikt. Daarop reageert Paul dat dit een enorme rotvraag betreft, Sam reageert hierop met de opmerking: straks wordt er nog aan mij gevraagd waarom ik met papier werk. OK de toon is gezet! Ondergetekende legt uit dat het om open vragen gaan en dat er geen absoluut antwoord wordt verwacht, het gaat er meer om de discussie op gang te brengen. KH legt uit dat de hij de kleur groen vredig en gewoon een interessante kleur vindt. KH is zich bewust dat water cultuur, religie, poëzie vertegenwoordigt en hem fascineert. Al wandelend met de honden in de omgeving van zijn huis in Frankrijk krijgt KH een flashback uit zijn jeugd: hoe hij speelde met de steentjes in het water, hoe hij met zijn vader mee ging vissen en de eerst keer dat hij de zee zag. En hoewel KH oorspronkelijk een project rondom zijn jeugd wilde maken, begrijpt hij dat water een metafoor hiervoor kan zijn en zijn gevoel van toen om kan zetten in beelden van water.

Op dat moment komt Eric Beets (kunstenaar) binnen,schudt Sam Middleton de hand, verontschuldigt zich dat hij niet kon komen op de opening. Kenneth is daarmee abrupt onderbroken en wil roken.
De rokers vertrekken naar buiten om te roken.

Na de rookpauze is het hoofdgerecht opgediend: lamsbout op gegrilde aardappeltjes en ratatouille. De discussie gaat verder: Claudia meent dat de expositie in vergelijking met die van verleden jaar een vooruitgang laat zien, een ontwikkeling die nu meer open is. Daarvoor was deze veel meer naar binnen gericht en zij meent dat er nu een gevoel van richting aanwezig en zichtbaar is. Hoewel het een discussie met je eigen twijfels blijft weet je toch zelf welke richting wordt gekozen. Volgens Claudia is dit een ontwikkeling en zoektocht van de eigen identiteit. Jan Reus meent dat wat het ´niet weten´ reeds aanwezig is totdat je het herkent. KH meent ook dat hij zoekend is en altijd opzoek naar een zeker niveau, totdat hij dat inderdaad herkent en er mee verder kan.

De kunstenaars aan tafel zijn het over eens dat het kunstenaarschap hard werken is en dat het zwaar valt je eigen tijd in te delen. Sam Middleton meent dat de tijd stopt, alsof er een schijndood intreedt. Claudia meent dat de tijd een religieus aspect kent dat stamt uit de tijd van de oude Grieken, Chronos.

Henny van Varik meent dat de fotograaf slechts een afdruk zou moeten tonen en willen verkopen. Het is een moment van die tijd en uniek daarin. Daarin zou de fotokunstenaar zich ook gemakkelijker tot het publiek kunnen wenden dat uiteindelijk op zoek is naar iets unieks. Het moment zoals de fotograaf het op dat moment vastlegt. Dus alle software vernietigen zodat er geen kopieën en afdrukken meer gemaakt kunnen worden.

Jan Reus meent dat de tijd betekent dat je bewust bent van de dood. Anderen menen dat een dead line je bewust maakt van de tijd. Een dood – lijn, zoals Jan nuchter constateert. Maar wordt de tijd dan excuus?

Hansje sluit de discussie waardig af met de opmerking: ‘ware kunst verliest zijn tijd’!

Door Wilma Wegert