SALON # 7 Stelling : Regionale identiteit                                  Foto's

INSTALLATIE: 'PLATTEGROND' van SIMON OUD

Aanwezigen: Willem Messchaert, Ed Wegert, Jeroen Damen, Marlies Damen, Jan Mors, Rita Gruendman, Nicky Wegert, Greet Holkamp, Dae Punt,Aad Wit, Aad Holkamp, Simon Oud, Jan Reus, Wilma Wegert en Serge Sadocco.

Het thema van Salon # 7 Regionale identiteit kenmerkt zich door het feit dat het thema niet direct verwijst naar de kunst, maar een thema betreft wat uit de installatie Plattegrond door Simon Oud naar voren komt.

De samenstelling van de groep is gevarieerd en bestaat onder andere uit: een lid van de historische vereniging Niedorp, een kunsthistoricus, een beleidsmedewerker kunst en cultuur van het Hoogheemraadschap, kunstliefhebbers en kunstenaars. Na het fameuze voorstellingsrondje om de tafel, zet Simon de discussie in: van oorsprong Westfries, opgegroeid in Bovenkarspel, heeft Simon in zijn installatie Plattegrond een reconstructie gemaakt van de ruimte om hem heen, zoals hij die in zijn herinnering bewaard heeft. Zonder al te veel emoties en reeds lange tijd woonachtig in Amsterdam, heeft Simon de Westfriese omgeving met afstand gadegeslagen. De Atlas van Kuyper uit 1869, heeft Simon geïnspireerd om tot de basisvormen van zijn sculpturen te komen. Simon is altijd gefascineerd geweest door de maakbaarheid van het landschap door de mens. De identiteit van die mens die in de natuur ingrijpt en daarmee een balans met de natuur opmaakt.

Kenmerken van deze identiteit zijn onder andere: dialect en de solidariteit met elkaar tegen de strijd tegen het water ( in de tijd van Kuyper 1869, de Zuiderzee).

Aad Wit van de historische vereniging Niedorp, meent dat de veranderingen niet tegen zijn te houden en de identiteit van het gebied daarmee verloren gaat. Wat wel blijft is de relatieve rust en hoewel de Westfriezen zich moeten aanpassen aan al deze veranderingen, moeten diegenen die vanbuiten komen zich ook aanpassen aan dat wat er reeds is. Willem Messchaert, beleidsmedewerker kunst en cultuur van het Hoogheemraadschap meent dat het landschap blijft. We kunnen het geen natuur meer noemen, eerder een cultuurlandschap, waarin de mens ook in positieve zin veranderingen aanbrengt.

Jeroen Damen, kunsthistoricus, merkt op dat Simon sterke grenzen in zijn sculpturen van de dorpen aangeeft. Deze grenzen geven de identiteit weer die door het landschap zijn gevormd. Deze grenzen geven volgens Aad Holkamp ook de echo van de herinneringen weer. JD geeft aan dat de kracht van Simon’s werk is dat de grenzen van Kuyper ons bewust maken dat we geworden tot wie we zijn door de geschiedenis heen. Simon die de dorpen, c.q gebieden van Winkel, Zijpe, Twisk, Hoogwoud, Wieringerwaard, Opmeer en Sijbekarspel in een zinken sculptuur heeft weergegeven, koppelt aan de dorpen hun eigen identiteit. Jeroen Damen geeft aan dat Simon middels zijn werk, door de sculpturen allen in grijs zink met een gebogen oppervlakte te verbeelden, een principe aanduidt. Het principe van de overeenkomst met alle mogelijke nuance verschillen, waaraan de identiteit van de dorpskernen onderhevig zijn. (De bolling komt voort uit de beleving van Simon toen hij vroeger met zijn vader in een bootje door de polder voer en de glooiing van het landschap waarnam.)

Rita Gründman, kunstliefhebster, merkt op dat de identiteit van de verschillende dorpskernen zijn gevormd door het feit dat de verkaveling toentertijd een soort natuurramp betekende voor de gezinnen. Familiebedrijven konden hun activiteiten niet meer voortzetten en deze gevoelens hebben zich generaties lang voortgezet. Deze individuele identiteit als onderdeel van de dorpsidentiteit.

Hiermee lijkt de discussie een wending te krijgen. Er wordt nu een onderscheid gemaakt tussen individuele en de collectieve identiteit en individuele en collectieve beleving. De individuele identiteit komt voort uit de individuele beleving en is gebaseerd op veiligheid, tradities en sociaal-economische belangen en daarmee de basis van de collectieve beleving die de collectieve - regionale identiteit en mensbeeld typeert waarbij de kenmerken traditie, taal en cultuur centraal staan.

Willem Messchaert wil voordat we gaan eten eindigen met de conclusie: afstand, ruimte en roots bepalen de identiteit van de regio.

Hier houdt voorlopig de discussie op en zullen we met zijn allen eten. Het gesprek zet zich aan tafel voort. Iedereen laat zich de heerlijk Italiaanse maaltijd welgevallen, en ook aan deze plezierige avond komt een einde. Het gesprek gonst door. Het blijkt wel dat de installatie Plattegrond door Simon Oud velen inspireert tot het nadenken over collectieve en individuele identiteit en over het feit hoe we door de geschiedenis heen met betrekking tot de ruimte aan een regionale identiteit komen.

Door Wilma Wegert