Salon # 3, 10 november 2007                                                Foto's

Verslag presentatie ‘Identity’ door Quinten Trentelman

De eerste gasten van Salon # 3 komen al rond 17 uur de galerie binnen. Quinten Trentelman zal er een presentatie over zijn werk van de laatste 10 jaar geven, waarna het publiek in gesprek mag gaan. Om half zes arriveert de schilder. Er moet nog een beamer worden geïnstalleerd en om zes uur kan galerist Wilma Wegert iedereen welkom heten. QT begint daarna meteen zijn presentatie.

Schilderwerk uit de eerste periode. QT legt uit dat symbolen en metaforen toentertijd belangrijk waren om herkenning in zijn werk op te roepen. Het publiek reageert al snel met de opmerking dat er geen mensen in zijn werk zijn te zien. Dat is volgens QT niet nodig. Hij toont in zijn schilderijen ruimtes waarin mensen hun sporen hebben achtergelaten. Hij gaat zelfs nog een stap verder, namelijk dat de toeschouwer wordt uitgenodigd zijn schilderijen binnen te treden. Indien je de weg dreigt kwijt te raken dan geeft QT ook een aanwijzing naar de uitgang. Zoals bijvoorbeeld het trapje naar boven in een van zijn schilderijen. Of is het trapje juist de ingang in dat werk? Met het oog op de lege ruimtes en de perspectivische verhoudingen in de schilderijen komt uit het publiek de vraag op welke wijze het perspectief wordt geïnterpreteerd. Volgens QT is perspectief niet een wet die tot in de precisie en het perfecte dient te worden nagestreefd. Hij wijkt zelfs graag af van het bestaande perspectief. QT gelooft niet in het perfecte perspectief en is van mening dat een volmaakt perspectief een benauwend element in het beeld zou kunnen oproepen.

Een toeschouwer in het publiek merkt op dat het begrip perspectivische ruimte zoals hierboven beschreven is als Leitmotiv van zijn werk geldt. Hiermee is de toon gezet en de brug geslagen naar de titel van de expositie, ‘Identity’. Leitmotiv als onderdeel van identiteit?

QT heeft zich tijdens de intensieve voorbereiding van de expositie afgevraagd wat of hoe zijn identiteit is. Hoe hij uitdrukking kan geven aan het gegeven dat hij zoekende is naar identiteit. Een persoonlijke crisissituatie heeft hem met zijn neus op de feiten gedrukt en hem bewust gemaakt van het fenomeen identiteit. Maar daarmee is de vraag niet beantwoord wat nu identiteit voor hem betekent, zowel als kunstenaar als in directe relatie tot zijn werk. Een toeschouwer merkt op dat zijn werk niet gesigneerd is, maar dat het werk in feite voldoende signatuur draagt en een handtekening overbodig maakt. Is dit de gevraagde identiteit?

In de ontwikkeling van zijn werk ontdoet hij zich steeds meer van filters en zichtbare verfstreken en creëert hij steeds abstractere ruimtes met als doel het beeld zo zuiver en simpel mogelijk te houden. Hoewel dat proces van de laatste 10 jaar, met eventuele uitstapjes en experimenten, verschillend werk toont, blijft het werk duidelijk van zijn hand en bevestigt hij impliciet zijn eigen identiteit.

QT creëert zijn werk vanuit de emotie, maar zal die niet tonen in het werk. Hij wil de toeschouwer geen cliché voorhouden, alhoewel als iemand erom zou vragen, hij niet zal nalaten over die emoties te vertellen. De spanning tussen de persoonlijk input en de objectieve output maakt het werk interessant en intrigerend. QT lokt de toeschouwer middels een aantrekkelijke bovenlaag zijn werken binnen en eenmaal die ‘stap’ genomen verschijnt er een onderliggende wereld, een wereld van en over ruimte. Het blijken ruimtes waarin de toeschouwer zelf kan bepalen waar hij zich wil bevinden en welke richting hij eraan wil geven.

QT heeft samen met het publiek getracht het begrip identiteit ín de ruimte van de galerie te ontleden. Met aan weerskanten zijn werken over ruimte is een poging gedaan het feitelijk subjectieve fenomeen identiteit te duiden.

Het publiek heeft van een mooie presentatie genoten en bleek deze vorm van communicatie in een expositieruimte bijzonder te waarderen. Alhoewel de beeldende kunst een beeldtaal blijft, worden tussen de dialogen tijdens de presentatie door allengs de contouren van de inhoud van de kunstwerken en daarmee de antwoorden op de vele vragen zichtbaar. Wellicht de intentie van de Salon

Door: Wilma Wegert