Salon # 10 : Er zijn, Een lijn door Jaap Beets                                         Foto's

Aanwezigen: Herman van Blijsen, Kees Looyesteijn, Paul Beekveld, Thérèse Aarts, Ham de Vries, Loes Sjerp, Greet van den Berg, Aad Holkamp, Serge Sadocco en Wilma Wegert.

Nadat alle aanwezigen zich aan elkaar hebben voorgesteld begint Jaap zijn verhaal. Jaap heeft allerlei werk vanaf het begin tot heden meegenomen en gebruikt het werk als rode draad voor zijn betoog. ´Er zijn´ (het metafysische zijn) en ´een lijn´ is geen concept geen gedachte, de woorden die proberen het intuïtieve te verklaren te verduidelijken komen na het maken van het beeld. Na 32 jaar in een roes te hebben geleefd besloot Jaap de stap naar het kunstenaarschap te zetten. In de jaren tachtig begint zijn avontuur. Hij heeft wel duidelijk het grote en zuivere gevoel van schoonheid en wil alleen maken wat hij zelf mooi acht. In het begin van zijn carrière aquarelleert hij polderlandschappen en vindt dat de schoonheid van het beeld net tegen het gevoel van schoonheid aan zit. Hij besluit het landschap met zijn sloten te abstraheren. Jaap meent dat het grote gevoel van schoonheid op zich een abstractie is en zich ergens moet bevinden. Jaap merkt wel op dat als het privé veel strubbelingen geeft hij zich niet op zijn werk kan concentreren. Hij heeft naar eigen zegge ‘niets met knokken’.

Halverwege de jaren tachtig verdwijnt de horizon uit zijn beeld en maakt hij zijn eerste beeld in inkt. Het blijkt een geabstraheerd landschap te zijn. Pas in 1993, dus na een aantal jaren begint hij aan de abstractie van riethalmen en voelt dat hij zich kan bevrijden als mens van de dingen om hem heen. Hier krijgt hij het besef van het onderscheid tussen abstractie en geabstraheerdheid.

Jaap wil graag alles controleren en na een enorme ongewilde inktvlek te hebben verwerkt, ziet hij nieuwe mogelijkheden. Nieuwe mogelijkheden na het kwetsbare opstellen van jezelf naar je zelf toe. Jaap begon er langzaamaan aan te wennen dat hij werk maakt waaraan helemaal geen controle aan ten grondslag ligt. Het blijken vrouwelijke vormen te zijn en Jaap kan ze niet omarmen. Hij verdenkt zichzelf weer van een kunstje.

De plusjes periode breekt aan, regel na regel, van links naar rechts laat hij de inktpen in zijn hand de tekening maken, stuurloos worden dit ruimtelijk tekeningen. Jaap is niet voldaan. Loes die in het publiek zit meent dat Jaap in deze periode zich geharnast heeft en ziet de plusjes als prikkeldraad. Jaap is zich daar helemaal niet van bewust van. Hij is zich wel bewust van het vreselijke krassen van de pen en ruilt deze in voor een penseel. Eindelijk begint zijn hand te dansen en voelt hij dat hij contact krijgt met het grote gevoel van schoonheid, het grote idee. Er speelt geen faalangst er heerst rust en hij kan zich totaal overgeven in samenwerking met een intense concentratie. Hier wordt de werkelijkheid abstract. Volgens Jaap is dit de zingeving die hij zoekt en voelt dat hij is. Een gevoel van verlichting overvalt hem. Aad Holkamp vergelijkt deze flow met de synergie die muzikanten ook kunnen oproepen door gezamenlijk muziek te maken.
De titel ´er zijn, een lijn´ of te wel, er zijn, ik ben de lijn. De gemoedstoestand bepaalt de lijn en je blijft verbonden met het grote zijn.

Aad merkt op dat er geen negatieve kanten aan Jaap zijn verhaal zitten, maar dat het niet anders kan dan dat deze zich in de tekeningen bevinden. Jaap ontkent dat er gruwelen in zitten en meent dat hij voor de overgave gaat en niet voor de strijd.

Serge vraagt zich waarom de muurtekeningen nog gekaderd zijn en waarom de ruimte zelf niet meer is gebruikt. Jaap vindt het goed zo en heeft bewust hiervoor gekozen.

Kortom Jaap gaat uit van het grote idee van schoonheid en het publiek vraagt zich waar het tegendeel van deze schoonheid bevindt. Jaap blijft van mening dat het tegendeel niet aanwezig is.

Dit was voorlopig de discussie, het eten wordt opgediend. We eten vooraf een warm prei-aardappel consommeetje, vervolgens een paar grote tortellini. Het hoofdgerecht bestaat uit een Marokkaanse Tahin, vervolgens een kaasplateau, mango parfait met bosvruchten en een citroentaart met koffie toe. Gedurende het eten is de discussie volop doorgegaan en is er onder andere gediscussieerd over het ego, over het bestaan van een collectief ego, enzovoort enzovoort…

Door Wilma Wegert