Salon # 9, 25 oktober 2008                                               fotos

Aanwezig: Ingrid Guerrier, Eric Nunes, Jean Marie en Frédérique Burger, Eric Beets, Viktor Baltus, Kai Bras, Serge Sadocco en Wilma Wegert

Zaterdag 25 oktober vindt de vernissage plaats van de installatie Errances door Ingrid Guerrier. Aangezien Ingrid hoogzwanger en woonachtig is in Frankrijk hebben we besloten Salon # 9 direct na de vernissage te doen. Het gezelschap is zowel Frans – als Nederlandstalig. De discussie gaat direct van start met Ingrid die vertelt dat zij altijd al gefascineerd is geweest door het verschijnsel ‘huid’. Het kwetsbare omhulsel, de grens tussen de binnen en de buitenwereld, middels de ontdekkingen van de huid van de ander en de intimiteit daarvan. Zowel visueel als door de aanraking ervan. Gedurende haar studie is zij begonnen met het projecteren van huid op lakens, later projecteerde zij op muren van verlaten gebouwen. Waarbij ze al meteen door had dat de projecties een andere lading en dimensie aan de ruimte toevoegden. Ingrid dringt de ruimte binnen en ontdoet de ruimte van enige sporen van gebruik, ze bekleedt de ruimte en mengt de herinneringen van de verlaten gebouwen met de projecties van de reuzenhuid die tegelijkertijd ook verontrustend en bedreigend zijn.

Eric Beets merkt op dat hij de vervreemde, immateriële projecties toch wil aanraken, voelen hoe de huid levend is. In tegenstelling tot de kilte van de muren, die daar niet om vragen.

Kai Bras meent dat de huiden beangstigend en bedreigend zijn en tegelijkertijd merkt hij op dat dat wellicht komt door het feit dat het gesprek van Salon # 9 gesitueerd is in het hart van de installatie. Hij voelt zich ingesloten. Ingrid zegt dat het komt omdat de huid zo precies, uitvergroot, zo dichtbij het gevoel geeft van een enorme onmenselijkheid.

Viktor Baltus wil weten of Ingrid de muren van te voren geprepareerd heeft en Eric Beets wil weten wat de zwarte vlekken op de muren zijn. Het blijkt dat Ingrid de oude muren juist oud laat en er niets mee doet, zodat de vlekken op de muren die zich door de jaren heen hebben vastgezet door de geprojecteerde huid te zien zijn. Op deze manier ontstaat er een dialoog tussen de jonge
huid en de oude lelijke muur. Eric Beets meent hier een opmerkelijke franse gedachte te herkennen, namelijk die van de Fleur du mal door Beaudelaire. De ontdekking van de schoonheid in de lelijkheid.

In de hal kunnen de bezoekers post its met voorzien van prints van moedervlekken opplakken. Frédérique Burger vraagt zich af op welke manier Ingrid dit ziet als onderdeel van de installatie. Ingrid ziet moedervlekken als een geïsoleerd stukje huid en vraagt de toeschouwer de muur ermee te besmetten. De toeschouwer ziet dat de moedervlekken lelijk zijn. (volgens Ingrid). Het is niet Ingrid´s bedoeling iets lelijks te maken, maar om de toeschouwer op een verschillende manier kennis te laten maken met het stukje intimiteit van de huid en de toeschouwer op een andere manier te laten kijken.Ze is niet op zoek naar het ideale lichaam, maar meer naar het materiele aspect daarvan. Wilma denkt dat het woord besmetten te veel met een ziekte te maken heeft. Iedereen zoekt naar positievere synoniemen zoals invasie of in bezit nemen van, toe eigenen van de ruimte.

Wilma vraagt zich af op welke reis Ingrid ons meeneemt, omdat de deuren in de ruimtes gesloten blijven.Jean-Marie en Frédérique zien de deuren juist om te openen, de mogelijkheid om de ruimte te verlaten. Voor Ingrid zijn de deuren gesloten om de confrontatie met de huid te benadrukken. De dwaling (ERRANCE) is een wandeling zonder doel door de installatie, door de muur, in en achter de huid. Een spannende, sensationele ervaring , waarbij de huid, met zijn textuur, het beeld en de ruimte hun steentje hebben bijgedragen.

We hebben een goed gesprek gehad en lekker gegeten. In de keuze van het menu is er rekening gehouden met de zwangerschap van Ingrid: alles gekookt, geen pittige en/of rauwe gerechten: voorgerecht: pompoensoep, hoofdgerecht: chili con carne ( chilisaus stond op tafel), tussengerecht verschillende harde kazen uit de omgeving, nagerecht: appeltaart met slagroom en bij de koffie oude Jenever en Beerenburg .

Door Serge Sadocco