SALON # 8 Stelling : De werkelijkheid laat zich beleven door de verbeelding 

INSTALLATIE: 'OP ZOEK NAAR EEN VERLOREN JEUGD' van HENK ARENDSEN   fotos

Aanwezigen: Rob Ravensteijn, Eric Beets, Jan Reus, Jan Mors, Ed Wegert, Kerre de Graaf, Marja de Graaf, Miep van Riessen, Charlotte Boeier, Henrik Arendsen, Henk Arendsen, Paula Berken, Birgitt Busz, Harrie Blommesteijn, Nicky Wegert Sr., Wilma Klaver, Ed Wichers, Serge Sadocco en Wilma Wegert.

Als Henk na het kennismakingsrondje het woord krijgt zet hij de ideële wereld van Plato tegenover de ideale wereld van Aristoteles. Plato: Kunst is een afspiegeling van de ideeënwereld, Aristoteles: kunst is een voorstelling van de ideale wereld, beter dan de werkelijkheid.Henk vervolgt zijn verhaal en vertelt dat ‘beleving’ altijd persoonlijk is en bepaald wordt door o.a. het uiterlijk, geslacht en lichamelijke gesteldheid. Henk geeft een voorbeeld : hij ziet de wereld anders omdat hij kleurenblind is. Hij moet zich dubbel concentreren om de kleurenschema’s en kleurenpaletten goed onder controle te krijgen. Met als gevolg dat hij extra goed op de hoogte is van alle kleuren en zijn kunstwerken zich kenmerken door een bijzonder kleurgebruik

De exposant vervolgt zijn betoog en vertelt dat er twee typen mensen zijn: de schouwers versus de bouwers, gevoel versus ratio, Romantiek versus Verlichting. Het publiek wil weten waar Henk zichzelf plaatst.Henk noemt zichzelf een Romantische Rationalist. Hij weet namelijk van te voren hoe het doek eruit zal gaan zien, het resultaat is bekend.

Henk stelt: herinneringen leiden een eigen leven. Het is onmogelijk voor Henk bijvoorbeeld een balletvoorstelling op het moment zelf optimaal te beleven.Hij denkt aan de toekomst, of zijn benen beginnen te slapen, of hij vraagt zich af of er wel genoeg geld in de parkeerautomaat zit. Met andere woorden er dienen zich teveel misleidingen op, zodat de ervaring vertroebelt en er teveel ruis ontstaat. Henk meent echter dat hij later op een rustig moment, de ervaring kan terughalen en de essentie kan herbeleven.

Eric Beets reageert hierop dat indien je te veel denkt Dit geldt ook voor herinneringen die een tweede leven van een ervaring kleuren. Maar Eric verwondert zich wel over het feit dat de exposant de werkelijkheid in zijn herinnering zoveel echter ervaart. Hij moet wel een beroep doen op ’iets’ dat onbewust is opgeslagen . Volgens Wilma Klaver zullen de details je op deze manier ontgaan. Henk legt uit dat de verbeelding nadien, simpelweg het terughalen van de gebeurtenis is. Het publiek vraag zich af op welke manier Henk de herinneringen uit zijn jeugd weer naar boven haalt. Volgens Henk komt het als een soort flashback binnen, deze probeert hij vast te houden en vervolgens op een doek vast te leggen. Volgens Miep van Riessen is de beleving van het moment belangrijker, omdat deze de eerste indrukken bepaalt. Volgens Harrie Blommesteijn zijn we ons altijd bewust van wat we meemaken. Eric Beets meent dat wat Henk als herbeleving ervaart blijkbaar een waarheid en werkelijkheid bevat. Het is een kwestie van geen genoegen nemen met de waarheid die zich aan ons voordoet en derhalve op zoek gaan naar de tweede werkelijkheid. En zoals Birgitt Busz voorstelt de ervaring compleet te finetunen, door de beleving keer op keer te herhalen opdat het in zijn zuiverste vorm zich aan je verschijnt.

Wat betreft de jeugdherinneringen, Henk creëert deze opnieuw, eerst als schets, voegt een kleur en een vorm toe. Hij kan niet zeggen of een bepaalde vorm met een bepaalde emotie van toen te maken heeft. Wat Henk wel merkwaardig vindt is dat tijdens zijn zoektocht naar zijn jeugd hij vroeger er van overtuigd is geweest dat hij een hele nare jeugd heeft gehad. Nu al zoekende komt hij er achter dat zijn jeugd er beter voorstaat dan zelf gedacht. En hier begeven we ons op gevaarlijk terrein. Heeft deze zoektocht een therapeutische waarde?. Wilma Klaver trekt de conclusie dat het ‘trauma’ steeds herbeleefd wordt en ten grondslag ligt aan het werk. Henk antwoordt dat hij zich zelf het beste kent en het hem gemakkelijk maakt het onderwerp zo dicht bij de hand te hebben. Het geldt als zijn inspiratiebron.

De algemene conclusie van het gesprek tot zover is dat Henk zijn manier van herbeleven een zegen is voor de kunstenaar, maar dat er toch ook nog mensen zijn die liever de werkelijkheid in het ’nu’ beleven.Uiteindelijk gingen we op verzoek van Henk aan de Nederlandse maaltijd met , ossenstaartsoep, rode kool en hachee, bitterkoekjespudding en appeltaart met slagroom. Herinneringen kwamen daarmee terug en deden het gesprek weer oplaaien. Alles bij elkaar een zeer plezierige en zeer interessante avond.

Door Wilma Wegert