Verslag Salon no. 2                                                           Foto's

‘ Hoe verhoudt de Transformer zich tot de kunst’

Te midden van de installatie THE TRANSFORMER van Birgitt Busz in Galerie Wegert & Sadocco is tijdens een paneldiscussie de volgende probleemstelling aan de orde gesteld:
‘ Hoe verhoudt de Transformer zich tot de kunst ‘

In het panel namen de volgende beeldende kunstenaars Jan Reus, Eric Beets en Birgitt Busz zitting.

Om het publiek te informeren dat nog niet op de hoogte is wat THE TRANSFORMER is, wordt de openingsvraag aan Birgitt Busz gesteld:’ wat betekent THE TRANSFORMER voor jou in deze installatie.’

Busz spreekt zich niet direct uit over de THE TRANSFORMER. Er worden wel voorbeelden uit de kunst aangehaald, zoals het stuur van Picasso en het urinoir van Duchamps, om aan te geven hoe een kunstwerk anders wordt gezien, indien de context verandert. Om het gesprek toch weer op de installatie te laten terugkomen wordt de vraag gesteld “hoe kwam Busz aan de naam van de installatie”? Volgens Busz is het idee van THE TRANSFORMER pas ontstaan na het proces van de installatie en omdat de deadline naderde, ze genoodzaakt was de installatie te benoemen. ‘ Je ziet toch pas achteraf wat je gemaakt hebt, het is associatief en zoekend werk, geput uit de herinneringen en ervaringen als mens. Dit vertelde echter nog niet wat nu THE TRANSFORMER voor Busz betekende. De vraag of ze concreet een antwoord kon geven ontlokte uiteindelijk de tegenvraag door Busz: ´wil ik daar wel een antwoord op geven. Het is geen 1 en 1 vraag, en het is de verwachting van het publiek dat meent dat ik hier een antwoord op heb. Ik denk namelijk dat ik er helemaal niets over kan zeggen. De beeldtaal spreekt voor zichzelf en zodra er iets over gezegd zou worden verliest het zijn betekenis´.

In deze stelling konden de medepanelleden zich volledig vinden. Volgens Eric Beets gaat het uiteindelijk om de mystiek die de beelden vertellen, je kijkt naar het geheim, maar je benoemt niet het geheim. Volgens Jan Reus is dit het dilemma van de tussenruimtes die niet benoemd kunnen worden, zoals we deze terugzien bij Matisse. De onuitgesproken tussenvormen kunnen niet benoemd worden. Busz meent zelf dat ze niet iets kan benoemen wat daarvoor nog niet bestond. Deze stellingen over THE TRANSFOMER leidde het gesprek verder naar de kunst in het algemeen. Jan Reus slaat de brug door THE TRANSFORMER als een beweging te zien, de beweging van het beeld naar de toeschouwer toe,het beeld dat zich transformeert in de toeschouwer als een ervaring, voor een ieder anders.

Birgitt Busz laat op deze manier zien dat een installatie een creatief associatief proces kan zijn, dat achteraf zijn geheim openbaart. THE TRANSFORMER laat zich inderdaad als zodanig zien in haar installatie.

Dus ook zonder betekenis te geven aan THE TRANSFORMER, is het wel mogelijk de werking van THE TRANSFORMER te ervaren, en op deze manier verhoudt de THE TRANSFORMER zich tot de kunst en Busz maakt dit gegeven voelbaar in haar installatie.

Door: Wilma Wegert